De natuur zorgt voor avontuur!

Een vrijstaand huis met een fijne tuin. Kinderen die liever buiten spelen dan voor de tv hangen. Appelbomen, aardbeien, sla, radijsjes, alles uit eigen tuin. En veel dieren natuurlijk. Want opgroeien in de natuur doet kinderen goed. Maar dit alles wel graag in de nabijheid van een gezellige stad. Zo zag ik dat altijd voor me. Ik moet zeggen, het is aardig gelukt.

 

 

Beloftes

Toen wij in ons zelfgebouwde (stro)huis trokken, was de aanschaf van twee jonge poesjes de eerste belofte die wij moesten inlossen bij onze twee dochters. Daarna volgden de konijntjes, drie om precies te zijn. Rosa, Pluis en Joseph. Twee voedsters en een ram. Onze lieve Joseph werd toen hij drie maanden was netjes bij zijn zusjes weggehaald om zijn leven tijdelijk voort te zetten in het hok náást zijn zusjes. Na een kleine ingreep en een ruime marge van 8 weken mocht broer weer bij zijn zussen. Dit schrijf ik zo eventjes op maar had in werkelijkheid heel wat voeten in de aarde. Konijnen moet je ‘koppelen’ als ze een tijdje uit elkaar zijn geweest. Want de geur is onbekend en onbekend is zeker bij konijnen zéér onbemind. De haren vlogen dus in het rond bij de eerste ontmoetingen maar uiteindelijk rook alles weer vertrouwd en waren broer en zussen herenigd. Iedereen blij!

 

Raadsel

Toen ik echter een tijd geleden met griep in mijn bed lag, kwam mijn partner naast mij liggen. Langs zijn neus weg deelde hij mee dat hij een klein, dood konijntje in het hok had gevonden. Ik voelde mij echt héél beroerd en zei resoluut dat dit absoluut onmogelijk was. Ik vroeg mijn vriend het alsjeblieft zelf op te lossen want mijn hoofd stond er echt niet naar. Toch piekerend over hoe dit nou kon, wankelde ik even later naar beneden en vroeg of er niet meer kleine konijntjes waren. Naar mijn weten groeit een konijnenpopulatie zéér snel en gaat dat niet met één baby’tje per keer. Mijn vriend had echter heel goed gekeken en concludeerde zelfverzekerd dat er echt geen andere babykonijntjes waren.

 

Dubbel gefopt

Geen andere babykonijntjes dus. Maar het betekende wel dat een van de zusjes stiekem een broertje was. En dat ze nog steeds bij elkaar zaten. Wetende dat een konijn drie luttele seconde nodig heeft, maakte dat we snel moesten handelen. De zussen, die dus geen zussen bleken te zijn, zo snel mogelijk uit elkaar gehaald en een afspraak bij de dierenarts gemaakt. De rust keerde terug en ik keerde terug naar mijn bed.

 

De volgende morgen werd Rosa naar de dierenarts gebracht. Het nestje was immers lichtgrijs dus het kon niet anders dan dat lichtgrijze Pluis het nestje had gemaakt. Rosa is zwart dus moest zij dan wel een ‘hij’ zijn. Na een kwartier was mijn vriend weer thuis. Weggestuurd door de dierenarts. Hoe goed zij ook had gekeken, Rosa was echt een ‘zij’. We waren dus dubbel gefopt. Pluis was de ‘boosdoener’ en Rosa had stiekem  lichtgrijze haartjes onder haar gitzwarte haren vandaan geplukt om daar een mooi nestje van te maken. Pluis werd diezelfde dag nog ‘geholpen’ en netjes alleen in zijn hok gezet. En zo was alles opgelost.

 

Verrassing

Anderhalve week later kwam ik terug van mijn vrijwilligerswerk in de nabijgelegen stad en transformeerde weer naar buitenmens. Ik schopte mijn nette laarzen uit, deed makkelijke schoenen aan en maakte op mijn gemak wat worteltjes schoon voor de konijntjes. Heerlijk ontspannen aaide ik Joseph uitgebreid en vervolgde mijn weg naar Pluis en deed daar hetzelfde. Nietsvermoedend opende ik daarna het hok van Rosa. Ik was stomverbaasd. Na een paar keer goed geknipperd te hebben, zag ik daar toch echt een prachtig nestje van stro en pluizige haartjes. En…het bewoog! Drie schattige kleine babykonijntjes lagen heerlijk warm tegen elkaar aan. Springlevend. Oogjes al een beetje open en een mooi zacht vachtje. Naar schatting zo’n dag of 10 oud.

 

Mooie leerschool: zorgen en verantwoordelijkheid nemen….

Wat waren mijn dochters blij. En eerlijk is eerlijk ook wij konden alleen maar verliefd en gelukkig naar die pluizenbolletjes kijken. Natúúrlijk moesten wij ze allemaal houden van onze dochters. En natúúrlijk gaan zij er zelf héél goed voor zorgen…. Een mooie ervaring en goede leerschool voor ze. Zorg dragen voor levende wezentjes én de daarbij behorende verantwoordelijkheid nemen. Spannend! En mijn vriend, tja, die behoort dus duidelijk tot de mannen die niet kunnen zoeken. Al is dat wel een cliché, want onze fokker was een vrouw en als zij wel goed had kunnen zoeken hadden wij nu geen kleine lieve babykonijntjes gehad. Eén ding is in ieder geval wel zeker: de natuur zorgt voor avontuur. En welk kind houdt daar nou niet van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

− 1 = 3

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe uw reactie gegevens worden verwerkt.